گذشتن و رفتن پیوسته
فقط "شاهد" بودن.
اگر آدم بتونه اتفاقاتی که میوفتن رو فقط شاهد باشه. یعنی بدون غرش احساسات، انگار که روی یه تیکه ابر نشسته و همه چیز رو از بالا میبینه. اتفاقا و آدما خیلی کوچیکن. کوچیک و بی اهمیت. فقط شاهد بودن سخته. اما اون موقع که ادم بالاخره بتونه انجامش بده چه ارامشی میاد سراغش
برچسب:
نویسنده: مهراد زارعینیا